یادی از دانشمند با دردی که آن درد او را به هرسو می کشاند و به هر دیار می رساند؛ یادی از علامه ای که بصارت رسای او با بصیرت دقیقی که به او عنایت شده بود همراه بود؛ يادی ازآن عارف بزرگواری که ضمیر آگاه و مغز با ادراک او،  آرامی را ازو ربوده و او را وا میداشت که با دانشمندان هر دیار بمذاکره و مفاهمه بپردازد و این درد را که بزرگترین عطیهء الهی می باشد به همه بیأموزد.